Logo Parochie

 

R.-K. Parochie
HH. Paulus en Ludger

Verbonden in Christus

FacebookTwitterGoogle Bookmarks

 

 


Berichtgeving omtrent corona

Plaatsen reserveren voor vieringen:

Ga op deze website naar Vieringen en selecteer de gewenste viering of

bel het secretariaat op maandag t/m vrijdag tussen 9:00 en 11:00 uur , T: 0544-46 46 63

De zomervakantieperiode is aangebroken. Veel mensen voelen ontspanning ook nu de coronabeperkingen worden versoepeld vanwege een drastische daling van het aantal besmettingen. Wat verlangen we naar rust en verlichting! Met de vakantie in mijn hoofd moet ik denken aan de woorden van Jezus, die zegt:
“Komt allen tot Mij die uitgeput zijt en onder lasten gebukt, Ik zal u rust en verlichting schenken. Neemt mijn juk op uw schouders en leert van Mij: Ik ben zachtmoedig en nederig van hart. En gij zult rust vinden voor uw zielen, want mijn juk is zacht en mijn last is licht” (Mattheüs 11, 28-30).
Een juk kennen we nog wel maar het komt niet meer voor in ons dagelijkse leven. Om een juk te zien moet je naar Openluchtmuseum Erve Kots. Of naar de kaasmarkt in Alkmaar, als die na corona weer gehouden wordt. Ik moet ook denken aan de Willibrordprocessie, jaarlijks in september in Utrecht en die ook dit jaar niet gehouden wordt. De draagstokken van de baar, waarop de reliekschrijn van Sint Willibrord is geplaatst, zijn voorzien van kussentjes. Want draagstokken gaan na een tijdje pijnlijk op de schouders drukken. Net zoals een juk.
Een juk heeft voor ons een negatieve betekenis gekregen. Wanneer iemand emotioneel zwaar aan iets tilt, onder een probleem gebukt gaat, dan noemen wij die last een juk. Je ziet die persoon soms letterlijk gebogen lopen alsof iets zwaars hem op de nek zit. Zo’n juk wil je graag afwerpen, zodat je weer vrij en onbezwaard kunt leven.
Jezus gebruikt in dit evangeliegedeelte het juk niet in negatieve zin. Want op zich is een juk een heel nuttig voorwerp. Met behulp van een juk kun je mooi uitgebalanceerd lopen, links en rechts, je blijft in evenwicht en kunt een flinke last versjouwen. Jezus biedt ons ‘zijn juk’ aan. Hij zegt als het ware: “Heb je zware lasten te dragen? Gebruik dan Mijn juk, dat draagt makkelijker. Mijn juk is zacht”. Er zitten denkbeeldig op dit juk kussentjes.
De meesten van ons hebben wel iets te dragen in hun leven. Ieder van ons. Het leven kent zijn lasten. Die hangen samen met onze kwetsbaarheid, met ons samenleven en met de gebrokenheid van mijn bestaan. Sommige lasten kunnen we gelukkig wegnemen. Andere lasten moeten wij dragen en verdragen. Ze zijn in zekere zin onontkoombaar.
De vraag is: Hoe kan ik onontkoombare lasten dragen? Jezus geeft ons een hulpmiddel: zijn juk. Wat is dat juk van Jezus? Hij zegt iets heel belangrijks: “Ik ben zachtmoedig en nederig van hart”. Zachtmoedigheid en nederigheid. Daarmee heeft Jezus zelf de lasten gedragen en Hij beveelt ons aan ook met dát juk onze lasten te dragen. Het ene stuk van het juk is de zachtmoedigheid en het andere de nederigheid. Ons probleem vaak: wij reageren spontaan op de lasten van ons leven omgekeerd. Dat is ook begrijpelijk. Op lasten reageren we vaak met een hard gemoed en met opstandigheid. Maar daardoor worden lasten juist zwaarder. Boosheid, ontkenning, teleurstelling en wraak zijn uitingen van een hard gemoed. Jezus leert ons om de onontkoombare lasten van het leven te dragen in eenheid met Hem. Dat draagt lichter.
Misschien is dit een gedachte om te overwegen in deze periode?
Namens het parochiebestuur en het pastoraal team wens ik u voor de zomermaanden rust en verlichting toe en dat u zich door de liefde van de Heer gedragen weet.
Pastoor H.A.M. de Jong

De blik gericht op Christus, het centrale oriëntatiepunt van elke geloofsreis en op de mens, die in het middelpunt van alle pastorale zorg staat, is de Kerk geroepen naar het Woord te luisteren, het zich eigen te maken en het te verkondigen, zodat God het laat groeien volgens zijn plan. Van Hem komt het vuur dat onze harten zuivert van eigenbelang en gerichtheid op onszelf. Een levenslang proces. Maar het is ook het vuur dat de koude uit onze harten verjaagt en ons bezieling brengt en levensvreugde. Dat verlangen naar onze God die ons bestaan zin geeft, houdt ons bijeen.
Onze communicantjes hebben hun eerste heilige communie ontvangen en daarmee een begin gemaakt met een traditie die van waarde wil zijn in hun geloofsleven. Na een intensief voorbereidingsweekend ontvangen de vormelingen op 12 juni opnieuw onder andere de sterkte, liefde en wijsheid van de heilige Geest als vruchten. Het jaarthema ‘Een nieuw begin’ krijgt daarmee praktische invulling.
Door de recente ontwikkelingen en bizarre tijden in de samenleving en de kerken ontdekten we ook barsten en breuken in de kerk, naast de mooie en goede dingen die zijn opgevallen. De onderlinge zorg en aandacht en het besef dat fysieke ontmoetingen van grote waarde zijn. Er is veel gebeurd en hard gewerkt tijdens de lockdown.
Toch heeft corona ons ook stil gezet wat werkt als een vergrootglas. Ze laat ons heel bewust kijken en stelt de kritische vraag of we terug kunnen of willen naar business as usual? Vragen over zingeving komen nadrukkelijker op ons af. Verhalen spelen daarin een belangrijke rol. Wat is er na het coronavirus van de kerk overgebleven? Best een spannende vraag. Is het echt waar dat de COVID-19 pandemie het secularisatieproces versnelt? Kunnen we terug naar het ‘oude normaal?’ Hoe richten we onze parochie in om een echte geloofsgemeenschap te zijn? Geloven is een werkwoord: geloven in God vraagt om heroverwegingen.
De kerk bevindt zich op een kantelpunt: tussen crisis en kansen in. Lege kerken dwingen ons om opnieuw onder woorden te brengen brengen waar Jezus in ons midden is. In onze samenleving blijken verbindende plekken belangrijk te zijn. Schalen we af naar kleinere samenkomsten? Kan een jaarthema ons verbinden? Wat heeft corona gedaan met onze relaties? Zijn ze losser geworden? Of heeft het een verlangen gewekt en waarderen we onze relaties opnieuw? Is de kerk een oefenplek voor het leren liefhebben, waar mensen elkaar in de ogen kunnen zien en elkaar spreken. Een plek waar de scheiding tussen buiten en binnen steeds meer wegvalt.
Met Pinksteren vierden we dat de heilige Geest werd ‘uitgestort’. Dat klinkt als een soort waterval. De eerste christenen hadden de ervaring dat ze plotseling ‘volgegoten’ werden met God. Veel latere gelovigen kennen dat gevoel: dat God ook in hun binnenste is en hun eigen geest inspireert. God komt zelfs zo dichtbij, dat Hij rechtstreeks in contact treedt met je.
Persoonlijk heb ik webinars gevolgd, een woord dat voor corona nauwelijks gehoord of gekend werd. Over de online cursus die ging over mentorschap en coaching in het jongerenpastoraat wil ik graag iets delen. Juist ook omdat het voor iedere mens, jong en oud, mooie vragen opwierp.
In vier cursusavonden kwamen verschillende aspecten aan de orde. De eerste avond ging over Thomas van Aquino, een theoloog uit de middeleeuwen die zich verdiept heeft in de vraag of ons verstand behulpzaam kan zijn in het verdiepen en beter doordringen in ons geloof? Het is goed voor mensen om te weten hoe God en hoe de mens in elkaar steekt en welk wereldbeeld er bij jongeren algemeen leeft. Wat heb je nodig om goede keuzes te maken? Ben je je bewust van je taak om anderen te helpen leerling van Jezus te zijn en hoe ben je dat zelf? Hoe kunnen mensen gezond groeien in een wereld zoals deze zich momenteel aan ons voordoet?
Een VUCA-wereld:
Volatiliteit: vluchtige wereld die beweeglijk is en waarin alles snel verandert.
Uncertain: onzekere wereld doordat we te weinig kennis hebben om te voorspellen wat de impact van onze acties zullen zijn.
Complexititeit: we weten niet wat reëel is en volgend jaar nog van waarde zal zijn. Het is een ingewikkelde wereld.
Ambiguïteit: er kan zelfs twijfel bestaan over de oorzaak en gevolg relatie.

Meimaand is Mariamaand. Dit jaar zou in de meivakantie de 3-jaarlijkse aartsbisdombedevaart naar Lourdes weer plaatsvinden. Door corona is reizen naar het buitenland, en dus ook op bedevaart gaan, niet mogelijk. Hoe het in de toekomst wél kan daar ik zie ik met spanning en vooral met vertrouwen naar uit.
Maria is voor velen een belangrijke inspiratiebron voor geloven en een troost in het persoonlijk leven. Maria, een jong meisje die verloofd is met Jozef uit het huis van David, krijgt bezoek van een engel met een vreemde boodschap. “Wees niet bang Maria, God heeft je zijn gunst geschonken. Je zult zwanger worden en een zoon baren, je moet hem Jezus noemen.” Het antwoord van Maria, een paar woorden, zal beslissend zijn voor eeuwen. “Mij geschiedde naar uw woord”.

Gods woord beheerst al vanaf het begin Gods omgaan met zijn volk. Telkens weer worden mensen opgeroepen om gehoor te geven aan dit woord. Geroepen worden we om dienstbaar te zijn aan Gods bedoelingen en zo te mee te werken aan Gods koninkrijk van liefde en vrede.
Maria’s antwoord is het antwoord van het geloof. Het is een “ja” zeggen op het woord van God, dat in haar een nieuw begin wil maken, tot redding van de wereld. Zij geeft zich helemaal over aan God. Nooit heeft geloof dieper ingegrepen in het leven van een mens dan bij Maria. Het heeft heel haar leven als vrouw bepaald. Het heeft ruimte gemaakt voor Gods werk, niet alleen in haar, maar in heel de mensheid: het nieuwe begin, dat kwam met de geboorte van Jezus de verlosser en redder van de wereld. Zij is daarom de eerste en grootste van alle gelovigen. Haar nicht Elisabeth, ook vol van heilige Geest, prijst Maria om haar geloof.

God blijft mensen roepen om zich in dienst te stellen van zijn heilswerk. Ieder heeft zijn of haar persoonlijke roeping, in het gezin, in de samenleving, in de kerk. De mens is vrij om te antwoorden op Gods roepstem en werk te maken van dienend geloof, in het groot en in het klein. Kun je van harte “ja” zeggen op Gods uitnodiging en je overgeven aan de werking van zijn heilige Geest in je? De Pinkstergeest wordt op de vijftigste dag van Pasen over ons uitgestort. De Geest van wijsheid, inzicht, hulp en sterkte die ons kracht geeft om Maria te volgen in haar geloof: dat is dienstbaar zijn aan Gods bedoelingen.

Voor mij is Maria een groot voorbeeld in geloven, dienstbaar zijn, vader-zijn. Het is daarom dat ik graag plaatsen bezoek waar wonderlijke dingen door Maria zijn gebeurd: Lourdes, Kevelaer, Banneux. Ik ervaar er meer dan anders hoe door Maria hemel en aarde iets dichter bij elkaar komen. Mijn gebed tot Maria brengt me dichter bij haar Zoon en God zelf. Momenten waar ik me bemoedigd weet om mijn leven en (pastorale) werk ‘anders’ aankan. Mijn geloof wordt er door versterkt.

Maria, de eerste gelovige van het nieuwe verbond, trekt met ons mee op de pelgrimstocht van ons leven. Ik wens ons toe dat we in de meimaand tijd en ruimte weten te maken voor gebed op Haar voorspraak. Dat ons leven en geloven er nieuwe richting en houvast door mag krijgen.

Diaken Cor Peters

De commercie doet zéér vroeg in de tijd al haar best iets van Pasen te maken, maar het blijft bij paaseitjes, kransen, lammetjes en kuikentjes, bloemen en artikelen voor een fris paasontbijt.
Prachtig, maar ze maken van Pasen iets liefelijks en onschuldigs, terwijl Pasen absoluut niet onschuldig is. Pasen is voor ons christenen juist heel radicaal. Pasen is niet los te zien van het kruis. Maar dat is wellicht iets waar we niets mee kunnen. Zijn we niet geneigd om dat kruis te willen ontlopen?
Lijden, het kruis, het mag niet meer en hoe langer hoe meer willen we het verbannen uit het leven. Is het kruis in onze maatschappij niet een algemeen symbool van het eindpunt, teken van dood?
Het leven van Jezus leert ons dat het leven niet afgelopen is met de dood. Door de dood heen kom je tot het Nieuwe Leven. Ik schrijf het bewust met hoofdletters. Dood en leven, Goede Vrijdag en Pasen, kruis en verrijzenis zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Het Nieuwe Leven komt niet vanzelf, maar via de weg van het kruis. De weg van het kruis die Jezus gaat, dient zich niet plotsklaps aan, maar heeft alles te maken met zijn opdracht. Regelmatig heeft Jezus tegen zijn leerlingen gezegd dat wie Hem volgen wil het kruis moet opnemen (Lc. 9, 23). De leerlingen hadden het daar moeilijk mee. Eigenlijk wilden ze Jezus verhinderen om naar Jeruzalem te gaan. Toen hij verraden werd lieten ze Hem in de steek. En zelfs nadat er berichten doorkwamen dat Hij uit de dood was opgestaan, konden ze het aanvankelijk niet geloven. Toch waren ze met hun twijfel niet leerling-áf.
De Heer gaf het met hen niet op, want Hij gaat een andere weg met mensen dan mensen zelf op het eerste gezicht zouden bedenken. Juist door menselijke tegenslag, door lijden en dood, begint God iets nieuws.
Door het kruis. Niet door om het lijden en de dood heen te gaan, door het te ontlopen, maar juist dóór lijden en dood heen komt het Nieuwe Leven. Tot op vandaag is het voor veel mensen niet eenvoudig om zo te geloven in Pasen. Weet hebben van Pasen dat gaat nog, maar geloof dat ‘radicale Pasen’ maar eens: als je kind ongeneeslijk ziek is, als je langzaam maar zeker afscheid moet nemen van een geliefde, als je door corona je werk verliest, als je leeft met conflicten en spanningen. Moeilijkheden en vragen te over.
Ingrijpende gebeurtenissen moeten emotioneel verwerkt worden. Dat geldt ook voor het grote wonder van Pasen, waarbij Gods liefde sterker bleek dan lijden en dood. De verwarring, het verdriet en het onbegrip van de leerlingen moesten geleidelijk plaats maken voor nieuw inzicht, herwonnen vertrouwen en verdiept geloof. Het graf waarin Jezus was neergelegd was leeg. De dood is overwonnen. Dat geloof, die hoop is met Pinksteren bekrachtigd door de gave van de heilige Geest. Want alleen als wij opgewekt worden om verder te gaan met de Heer die tot ons spreekt in de Schriften en die zich laat kennen in het breken van het brood (Lc. 24, 13-35), krijgt Pasen een vervolg. Niet als iets liefelijks, maar als een realiteit: een nieuw begin, een begin van het Nieuwe Leven.
Pastoor H.A.M. de Jong

In het kader van het thema ‘een nieuw begin’ hoorde ik recent in een radio programma iets interessants. Het ging over zogenaamde ‘millennials’, jongeren geboren tussen 1980 en 2000, veelal de jonge ouders van onze tijd. Ze zijn door hun ouders, - generatie X en babyboomers - sterk aangemoedigd om bewust en zelfstandig in het leven te staan, hun eigen keuzes te maken en hun eigen geluk te realiseren. ‘Alles kan, als je maar wilt’, was het levensmotto. Dus willen ze ook alles: een goede baan én een mooie auto én een opwindende partner én een rijk sociaal leven én de laatste films zien én verre reizen maken én een eigen huis. Ze zijn druk en vinden ‘nee’ een moeilijk woord. En dan ineens is daar een beklemmend gevoel of dit nu alles is. Of het allemaal wel zinvol is. Zijn zij als kinderen nog vertrouwd gemaakt met oorsprong, doel en zin als samenhang in hun leven: zoals de zon opgaat iedere dag. Deze prangende vragen worden o.a. gerangschikt onder het dertigersdilemma. En Covid-19 doet daar nog een schepje bovenop.


JEZUS NEEMT ONS NIETS AF
Ook Jezus was rond de dertig toen Hij begon aan zijn driejarig openbaar optreden en naar de mensen toeging. Ze opzocht en genas. Hij wist dat geloven, vertrouwen is dat God er altijd voor ons is. Dit goede nieuws kwam Hij brengen. Hij wees liefdevol op het gegeven dat leven meer is dan alleen het voor de hand liggende, dat we kunnen zien en met ons verstand kunnen beredeneren. Hij ging Zelf voor in de Verrijzenis, in eeuwig leven. Dringt dat nog tot ons door? Geloven begint met je verbazen, verwonderen…
Jezus sprak in zijn tijd op geheel nieuwe wijze: in tegenstelling tot de Schriftgeleerden sprak Jezus bevrijdende nieuwe woorden. Hij vertelde geen wetmatigheden en legde geen regels en onnodige lasten op, die ons in een keurslijf dwingen. Hij neemt ons niets af.
Hij combineert waarheid met liefde, de meest denkbare zuivere en prachtige combinatie in ons leven. In pastorale gesprekken zijn deze gedachten vaker een nieuw begin. Een nieuwe ruimte om het erover te hebben: over die persoonlijke zoektocht naar zin en geloof. Wat kan geloof voor je betekenen? Mensen maken persoonlijke afwegingen en ontdekken dan dat Jezus onbaatzuchtig en barmhartig ons iets aanreikt en niets komt afpakken of opleggen.

Pastorale noodwacht
Parochie HH. Paulus en Ludger
06-190 17 292