Hulpgoederen voor Ukraïne
- Details
- Aalten
Erik Pennings rijdt meermaals met een vrachtwagen met hulpgoederen naar UkraÏne
Hij vertelt in dit verhaal over zijn 4e rit naar Oekraïne
Voor de 4e keer reedt ik naar dit oorlogsgebied. Deze keer met een voor mij onbekende man. Zijn naam is Tom en hij werd voor mij een nieuwe vriend.
Onze reis:
Normaal reis ik met een vaste partner, mijn broer Willem, maar hij meldde zich 3 dagen tevoren af i.v.m. met onverwachte trieste omstandigheden. Ja toen was het even, en nu?
Contact gezocht met de stichting ‘Hope4Ukraïne’ Door de stichting werd snel iemand gezocht ter vervanging en gevonden. Zijn naam is Tom, tot dan een voor mij onbekende man. Jammer dat Tom geen rijbewijs heeft voor een vrachtwagen en ik, Erik, het hele rit alleen moet chauffeuren.
Maar Tom kon wel broodjes smeren en koffie zetten tijdens de rit en dat is ook belangrijk.
Na een kennismaking in Arnhem vertrokken we naar Leeuwarden, waar de truck klaarstond voor vertrek naar Ukraïne. We zijn volkomen vreemden voor elkaar, maar er wordt al snel vriendschap gesloten en we voelen elkaar goed aan ook, omdat we het zelfde doel hebben: ’elkaar en anderen helpen’.
Het vertrek uit Leeuwarden loopt voorspoedig en met 2 dagen zijn we aan de grens, waar we in een file terecht komen,10 km. lang.
We mogen hier voorbij rijden, omdat je ‘humanitair’ bent, maar dat wordt ons niet altijd in dank afgenomen! We zijn er rustig voorbij gereden tot vooraan en krijgen geen problemen. Dan moet je de eerste chauffeur vriendelijke aankijken en zeggen dat je humanitaire goederen levert en in principe voor mag gaan. Het gaat bijna altijd goed en een zakje chocola wil ook nog wel eens voor een glimlach zorgen. De grens oversteek verliep soepel, we werden weliswaar van hot naar her gestuurd, omdat niet altijd duidelijk was wat de mensen achter de lokketten van ons wilden. Maar een vriendelijke glimlach of vertwijfelde blik bracht uitkomst. Ook werden we geholpen door andere chauffeurs, die aanwijzingen gaven waar we naar toe moesten.
Nadat we de grens gepasseerd waren in slecht 4 1/2 uur, waar ik verbaasd over was, omdat mijn ervaring is dat het
8-10 uur kan duren.
En dan oostwaarts een lange saaie weg richting de stad Kyiev. Kilometers bos- en akkerland en af ten toe een klein armzalig dorpje. Soms een mooie weg en soms heel slecht. Op 10 kilometer kun je soms een tankstation tegenkomen, waar je van alles kunt kopen en zo maar op 100 kilometer helemaal niets. Daarna worstelen we ons door de gigantische stad Kyiev richting oosten naar de stad Poltava, waar we de helft van onze lading moeten afleveren. Tussen Kiyev en Poltava hield de navigatie er mee op. Er staan weliswaar verkeersborden, maar die zijn zwart gemaakt om de Russen niet wijzer te maken, zodat we moeste navigeren op de kaart, een ouderwetse papieren kaart die waarschijnlijk niet iedereen nog kent. We reden verder op de kaart en de handvol notities die we hadden gemaakt. En zo ontmoeten we onze contactpersoon Olexander, die ons meenam naar de loods waar de goederen worden gelost.
De goederen: aardappelen, kinderkoekjes, afbakbrood, dekens, matrassen en enkele generatoren. Daarna reden we met hem naar de kerk, waar Olexander pastor is en waar we kunnen overnachten. Het was heerlijk om ons weer eens lekker de kunnen douchen en in een echt bed te kunnen slapen. We moesten wel opschieten, want over een half uurtje zou de stroom eraf gaan. De mensen hebben slecht 5 uur stroom per dag, als het meezit. Als je naar buiten kijkt, zie je bij de flats slechts enkele lichten branden en dat zijn de mensen die een generator hebben en de anderen zitten in het donker en de kou.
Olexander nam ons die avond mee naar het centrum van de stad over donkere onverlichte straten met grote gaten. We gingen eten in een groot restaurant waar het binnen feest was van jewelste alsof er helemaal geen oorlog is in Ukraïne, maar Olexander verklaarde dat de mensen anders gaan huilen en dan hebben de Russen het zoals ze graag willen.
Die nacht ging ook enkele keren het luchtalarm af en er was in de verte afweergeschut te horen, maar gelukkig is er bij ons niets gebeurd. De volgende dag naar Garkiv hadden we ook niets aan de navigatie, omdat het signaal door de Ukraïners wordt verstoord om te voorkomen dat de Russisch drone’s de weg kunnen vinden naar hun doel. In Garkiv hadden we afgesproken met Andrej, die ons bij een tankstation opwacht. Wel weer een hele tour, want de weg was slecht, heel slecht. Bij Andrej hebben we de andere helft van de lading gelost. Tijdens het lossen ging weer het luchtalarm af en waren er drone’s gesignaleerd, maar iedereen ging gewoon door met lossen. Daarna werden we meegenomen langs plekken in de stad, die door de Russen zijn gebombardeerd. Flatgebouwen, scholen en diverse fabrieken waarbij veel mensen zijn omgekomen.
We zijn tot 25 km. van de Russen (het front) geweest. Je kon het op straat wel zien want op elke kilometer stond wel een voertuig met groot een wapen achterop en aan de vele controleposten. Na het lossen van de lading zijn we teruggereden naar het ‘veilige’ Poltava
Onderweg zagen we bij een pleintje in het dorpje Valkir honderden grote borden opgesteld staan met daarop foto’s, de namen en gegevens van de reeds omgekomen militairen. Sommige soldaten niet ouder dan 20 jaar. We hebben de foto’s bekeken werden er stil van. Terug in Poltava was er een kerkdienst voor de vrouwen en kinderen wiens mannen en vaders dienen in het leger of reeds omgekomen zijn.
Wel was het mooi om te zien, dat de door ons meegebracht goederen al in hun kerstpakketten zitten. De volgende ochtend vertelde Olexander, dat nog twee helikoters boven de stad een aantal drone’s hebben neergehaald. Wij hebben wel het alarm gehoord maar niet de helikopters. Misschien maar goed ook.
De terugreis naar Kyjev verliep redelijk goed wel moest ik een keer krachtig op de rem, omdat er een oude vrouw in het donker midden op de straat liep. En zo moet je altijd alert blijven want er kan altijd iets gebeuren. Hoewel het winterweer was, natte sneeuw, ijs, gladheid, alles wit verliep de terugreis naar Kyiev redelijk goed. In Irkum, een voorstadje van Kyiev, hebben we de nacht doorgebracht in een gastenverblijf van de lokale kerk die met de stichting ‘Hope4Ukraïne’ samenwerkt. Daar trof ik, Erik, nog een paar mensen, die ik nog van de vorige tocht kende.
Terug aan de grens met Polen, hadden we direct al oponthoud de weg stond vol met wachtende trucks en toen begon het eindeloze wachten, wachten, wachten. Oprijden, stoppen, weer wachten van hokje naar hokje met de documenten hebben we daar 5 uur gestaan tot we uiteindelijk helemaal vrij de grens over waren.
Leve de Vrijheid hebben we tegen elkaar gezegd. Gas erop op links en door…….. 2 minuten later was het blauw in de spiegel en moesten we stoppen. Even niet goed opgelet met een boete van € 95.00 tot gevolg.
Op de foto, de kaart van Oraïne ziet u waar we geweest zijn. Bij de zwarte punt is Kyjev – de groene punten daar hebben goederen afgeleverd. Niet ver van het front op 25 km. afstand.
Op de laatste etappe gebeurde niets bijzonders. We waren blij weer gezond thuis te zijn gekomenen na deze bijzondere belevenis.
Maar onze gedachten gaan ook uit de Oekraïners die we achter hebben gelaten.
Deze week zongen we nog ‘Vrede op Aarde’ na 2 weken verblijf in een oorlogsgebied. Erik:’ik vond het erg dubbel om het zo te ervaren’. Aan de ene kant was het heftig in Oekraïne te zijn en te ervaren wat we daar meemaakten, maar aan de andere kant ben ik heel dankbaar, dat ik goederen heb mogen brengen en dankbaar voor alle gebeden en steun die ik heb mogen ontvangen.
Ik heb daarin gemerkt hoe God voor ons zorgt en ben heel dankbaar voor alles wat ik heb.
Erik Pennings
In het overwegend protestante en deels katholieke Aalten is er geen gebrek aan activiteit in de Advent en de Kersttijd. Ook dit jaar zette men z’n beste beentje voor. Hoewel er dit jaar geen Rk viering is in Aalten. Daarom ben ik naar de al bekende plek, de protestante Oude Helena Kerk, gegaan om de kerstsfeer op te snuiven en om inspiratie op te doen. 0ngeveer 400 personen vulde de kerkbanken en menige lezing en ook liederen klonken me bekend in de oren. Tevens waren gedichten en lezingen en ook de overweging zeer goed gekozen. Het gaf een goed gevoel om met zovelen te zijn. Naar buiten komend sneed een koude straffe oostenwind bij 0 graden toch door de jas en de muts heen. Boven mij stond een heldere ster, Jupiter, welke me terugbracht naar het kerstverhaal van al 2000 jaar oud maar nog elk jaar de moeite van het horen waard.
Was het toen ook Jupiter of een ingehuurde ster om de wijzen en de herders de weg te wijzen? Thuis aangekomen stond die ster nu boven ons huis en het was duidelijk. Kom binnen.
Bijna 50 jaar geleden. December 1976. We waren op vakantie vanuit Aruba in Venezuela. Een Achterhoeker eigen waren we toen ook al tochtjes aan het maken over zandwegen en nu in de heuvels nabij Coro. Prachtig weer en mooie uitzichten. Soms berijdbaar soms met hindernissen. Zo-ook na een paar uur hobbelend naar hoger en hoger. Op een gegeven moment kon het echt niet verder met een gewone personenauto. Grote gladde stenen waren teveel van het goede. Berustend dat we terug moesten keken we wat rond en opeens waren ze daar.
Drie ezels bereden door twee vrouwen en een man op weg naar beneden. Het leverde een uniek plaatje op maar bij thuiskomst bleek ons vermoeden waar. Die laatste vrouw was duidelijk zwanger. Voor we het in de gaten hadden weken ze van de slechte weg af en doken ze via een ezels paadje tussen de struiken door en waren ze verdwenen. Hebben zij onderdak gevonden op die avond van de 24e december 1976? We zullen het nooit weten maar heb er wel vertrouwen in.
Nu, bijna 50 jaar later. December 2025. Gambia. Na een rit van drie uur vanaf ons hotel kwamen we aan in een klein plaatsje, Bondali. Met een gezelschap uit Hoogeveen waren we daar om de uitbreiding en restauratie van een medische post te bekijken en bij goedkeuring weer over te dragen aan het bestuur van het gebouwtje. Onderweg keek ik mijn ogen uit naar de mensen en naar de natuur. Geweldig. Bijna aangekomen werden we tegengehouden door een enthousiaste menigte die klaar stond om ons te begeleiden naar het feest. Dansend en zingend dat we alleen maar kennen van filmpje van Heeroom vanuit Ghana. Blije mensen en uitbundige kinderen. Onmogelijk in Nederland? Er was een heerlijke sfeer. Een tenten afdak met veel stoelen en deftige banken in de voorste rij. Ook herkenbaar het wachten. Twee grote luidsprekers braakten geroutineerd de Afrikaanse ritmes uit maar verder was er nog maar weinig beweging. Wel al veel mensen oefenend in geduldig zijn
Tot opeens.. door de poort kwam een karretje met een ezel ervoor en op het platte wagentje een 4 tal mannen en een liggende vrouw. Eenmaal binnen de poort richtte zij zich op en toen werd het voor hen duidelijk dat de kliniek van waaruit de vrouw hulp nodig had geen plaats voor haar had want er was een feest- en geen werkdag. Het werd even stil onder de bezoekers maar niet in de luidsprekers. Het viertal keerde om en vervolgde zijn weg naar.. Ik weet het niet. Gelukkig volgde er een gestationeerde ambulance het vijftal en we vertrouwen en ook nu weer op dat het toch goed gekomen is en dat het jonge gezin blij is met elkaar. Een paar dagen later was de kliniek ingericht en kunnen mensen die het nodig hebben eenvoudige zorg krijgen die anders veel verder gezocht moet worden.
Plaats in de herberg.
Kerstpakket 2025: vrijwilligers gezocht voor de actie voor inwoners in de gemeente Aalten
Het is inmiddels traditie dat de kerken betrokken zijn bij kerstpakketten voor de minima. De actie is met name bedoeld voor inwoners die door allerlei redenen heel krap bij kas zitten waardoor zij zich tijdens deze dagen geen extraatje kunnen permitteren. Met een kerstpakket willen we juist deze mensen tijdens de kerstdagen een steuntje in de rug geven. En er wordt weer op ons gerekend. Wij weten dat mensen het zeer waarderen dat er naar hen wordt omgezien. We werken samen met Figulus onder de naam Meedoenpact.
Actie bij de supermarkten. 
Op 12 en 13 december staan we met vele vrijwilligers bij de Albert Heijn en de Jumbo in Aalten en bij de SPAR in Bredevoort. We hopen dat het winkelende publiek enkele artikelen gaat kopen die we in de kerstpakketten voor de minima kunnen doen. Ook staan we weer met collectebussen klaar omdat we ook weer graag waardebonnen van de plaatselijke bakkers, de slager en de groenteboer in de pakketten willen doen. Maar we hebben behoefte aan meer vrijwilligers. Als u op 12 en 13 december ons wilt helpen zou dat heel erg fijn zijn. Het gaat om een paar uur op vrijdag of zaterdag. U kunt zich melden op het mail adres
Geldinzameling
Om alle kosten te kunnen betalen hopen we op de medewerking van mensen die juist de gezinnen in armoede willen ondersteunen. U kunt ons financieel steunen door een gift over te maken op het rekeningnummer van de Stichting DHA NL24 TRIO 0338 6054 60 o.v.v. decemberacties of via het rekening nummer van Figulus NL23 RABO 0300 241607 o.v.v. decemberacties. Ook kunt u een gift doen via bijgaande QR-code.
Zondag 2 november hebben we in onze geloofsgemeenschap ’Allerzielen’ gevierd in de Oude Helenakerk en daarbij onze dierbare naasten, die ons zijn voorgegaan herdacht.
Hun namen werden genoemd en er werd een lichtje voor hun zielenrust aangestoken.
Iedereen was in deze viering van harte welkom: gelovigen, ongelovigen en mensen die troost zoeken in het verdriet van een gemis. De diepe bedoeling is om de naam en de herinnering aan de overledene levend te houden. En om diepe betekenis te geven aan het overlijden en de overgang naar een ander leven.
De gedachtenis aan en het bidden voor de overledenen is een oude christelijke traditie vol troost.
Er ontstond de gewoonte om eens per jaar alle overledenen te gedenken en wel op 2 november ‘Allerzielen’. De kern in de vieringen is het vertrouwen dat wij ook over de dood heen met elkaar verbonden zijn, zoals wij ook tijdens ons leven in liefde met elkaar verbonden waren. Het geloof en de hoop zijn daarbij het kompas.
Christenen geloven dat Jezus Christus is opgenomen in het leven en het licht van God. Ook onze dierbaren delen in dat licht en zijn in Gods hand. Het noemen van hun namen hoeft daarom geen verdriet op te roepen, maar eerder dankbaarheid. Daarom speelt het licht in de vieringen een belangrijke rol. Maar evenzo verdriet mag er zijn en tranen mogen gezien worden. Zij zijn van een diepe verbondenheid.
De mensen van voorbij zij blijven met ons leven
De mensen van voorbij ze zijn met ons verweven
In liefde, in verhalen, die wij zo graag herhalen
In bloemengeuren. In een lied, dat opklinkt uit verdriet.
Een regel uit de lezing naar Epistula 263 van Augustinus, bisschop van Hippo:
Ween niet, de dood is niets. Ik ben maar aan de andere kant. Ik ben mezelf. Wat wij waren voor elkaar, dat zjin we voor altijd.
Wanneer een mens om je heen wegvalt kan dat voelen als een persoonlijke aardbeving met verdriet, pijn en gemis, terwijl de wereld om je heen gewoon doordraait. Maar de draad is niet verbroken en zo mogelijk biedt gedenken u troost. Troost probeert men ook te vinden in gebed, zoals vandaag op 2 november met ‘Allerzielen’. Zij blijven in de stilte van ons hart! Onze doden zijn dicht bij ons, ze zijn slechts aan de overkant.
We hebben gebeden in vertrouwen op U onze God: ‘Neem onze geliefden op in Uw wereld.’
Ook in nogal wat protestantse gemeenten zijn de afgelopen jaren vieringen gekomen waarin de overledenen worden herdacht. Ook hier worden namen genoemd en kan een lichtje worden ontstoken.
Na afloop is er koffie en thee in Elim en gelegenheid elkaar te ontmoeten, met elkaar te praten of herinneringen te delen.
In deze keer stonden we stil bij het thema *GEDULD*
Openingswoorden van de voorganger: “Tot geloof en vertrouwen geroepen tot de genade van God zijn wij hier vandaag bijeen.” Geduld, een eigenschap die zeldzaam lijkt te zijn geworden in onze tijd.
Hoe bewaren wij in deze tijd ons geloof, onze idealen en vertrouwen als er zoveel is dat het ondermijnt en in twijfel trekt?
We worden heden geleid door ‘de tijd’. Dwang van deze haast moeten we bedwingen.
Géén haast – geduldig zijn was deze zondag het thema! Moeilijk voor velen onder ons. Al ligt het niet altijd en allemaal aan onszelf. Deze tijd brengt het mee, een tijd van onrust en onvrede.
Wie kan alle dingen volgen. Is ons geloof nog wel sterk genoeg?
Als voorbeeld nam hij een mosterdzaadje, dat hele kleine zaadje. Je poot het in de grond, maar verwacht er niet te snel iets van terug te zien. Dit zaadje heeft tijd nodig om te ontkiemen en tot wasdom te komen. Heb geduld!!
Kan een mens aan alles voldoen, wat van hem gevraagd wordt als oplossing? Voldoen aan alles wat tegenwoordig gebeurd en van je verlangd wordt? Zoals achterstelling – dwang – maar ook zorg voor anderen en omkijken naar. Kun je daaraan voldoen?
Blijf hoop houden en geloof in de weg, die je moet gaan. Hoop en vertrouwen, geduld en aandacht voor de mensen met zorg. Geduld om deze wereld te veranderen in hoop en geduld
Een welbekend gezegde ‘Geduld is een schone zaak’
Na de overweging zongen we een prachtig lied: ‘Dank aan Maria’. Dit lied is beter bekend bij de PGA gemeente, maar samen gezongen klonk het goed!
Omdat oktober voor de R-K ‘Maria-Rozenkransmaand’ is baden we eerst het ‘Onze Vader’ en daarna nog ‘’Het Wees Gegroet Maria’.
Na het slotlied was er koffie of thee en napraten mogelijk in Elim.
In het bijzijn van veel belangstellende gasten is op donderdagmorgen 25 september een bedrag van € 500.-- overhandigd aan de ‘Voedselbank Oost Nederland’. Dankzij de vrijwillige bijdragen, welke op donderdagmorgen worden gedaan in de olifant tijdens de inloop met koffie/thee.
Al verschillende keren is het mogelijk geweest om zo’n zelfde bedrag te schenken aan diverse goede doelen. Een mooi gebaar voortvloeiend uit de gedachte om een keer per week samen te komen voor een kop koffie of thee in Elim. De toegang is drempelloos en een gesprekspartner zit altijd naast je. Josefien de Graaf nam de check in ontvangst en vertelde hierbij, dat zij zich al jaren inzet voor dit doel vanuit haar medewerking aan de Caritas. We spreken onze dankbaarheid uit aan allen die d.m.v. een vrijwillige bijdrage in de Olifant zorgen.
Inloopmorgen ‘Open Deuren’
