Erik Pennings rijdt meermaals met een vrachtwagen met hulpgoederen naar UkraÏne
Hij vertelt in dit verhaal over zijn 4e rit naar Oekraïne
Voor de 4e keer reedt ik naar dit oorlogsgebied. Deze keer met een voor mij onbekende man. Zijn naam is Tom en hij werd voor mij een nieuwe vriend.
Onze reis:
Normaal reis ik met een vaste partner, mijn broer Willem, maar hij meldde zich 3 dagen tevoren af i.v.m. met onverwachte trieste omstandigheden. Ja toen was het even, en nu?
Contact gezocht met de stichting ‘Hope4Ukraïne’ Door de stichting werd snel iemand gezocht ter vervanging en gevonden. Zijn naam is Tom, tot dan een voor mij onbekende man. Jammer dat Tom geen rijbewijs heeft voor een vrachtwagen en ik, Erik, het hele rit alleen moet chauffeuren.
Maar Tom kon wel broodjes smeren en koffie zetten tijdens de rit en dat is ook belangrijk.
Na een kennismaking in Arnhem vertrokken we naar Leeuwarden, waar de truck klaarstond voor vertrek naar Ukraïne. We zijn volkomen vreemden voor elkaar, maar er wordt al snel vriendschap gesloten en we voelen elkaar goed aan ook, omdat we het zelfde doel hebben: ’elkaar en anderen helpen’.
Het vertrek uit Leeuwarden loopt voorspoedig en met 2 dagen zijn we aan de grens, waar we in een file terecht komen,10 km. lang.
We mogen hier voorbij rijden, omdat je ‘humanitair’ bent, maar dat wordt ons niet altijd in dank afgenomen! We zijn er rustig voorbij gereden tot vooraan en krijgen geen problemen. Dan moet je de eerste chauffeur vriendelijke aankijken en zeggen dat je humanitaire goederen levert en in principe voor mag gaan. Het gaat bijna altijd goed en een zakje chocola wil ook nog wel eens voor een glimlach zorgen. De grens oversteek verliep soepel, we werden weliswaar van hot naar her gestuurd, omdat niet altijd duidelijk was wat de mensen achter de lokketten van ons wilden. Maar een vriendelijke glimlach of vertwijfelde blik bracht uitkomst. Ook werden we geholpen door andere chauffeurs, die aanwijzingen gaven waar we naar toe moesten.
Nadat we de grens gepasseerd waren in slecht 4 1/2 uur, waar ik verbaasd over was, omdat mijn ervaring is dat het 8-10 uur duren kan.
En dan oostwaarts een lange saaie weg richting de stad Kyiev. Kilometers bos- en akkerland en af ten toe een klein armzalig dorpje. Soms een mooie weg en soms heel slecht. Op 10 kilometer kun je soms een tankstation tegenkomen, waar je van alles kunt kopen en zo maar op 100 kilometer helemaal niets. Daarna worstelen we ons door de gigantische stad Kyiev richting oosten naar de stad Poltava, waar we de helft van onze lading moeten afleveren.
Tussen Kiyev en Poltava hield de navigatie er mee op. Er staan weliswaar verkeersborden, maar die zijn zwart gemaakt om de Russen niet wijzer te maken, zodat we moeste navigeren op de kaart, een ouderwetse papieren kaart die waarschijnlijk niet iedereen nog kent. We reden verder op de kaart en de handvol notities die we hadden gemaakt. En zo ontmoeten we onze contactpersoon Olexander, die ons meenam naar de loods waar de goederen worden gelost.
De goederen: aardappelen, kinderkoekjes, afbakbrood, dekens, matrassen en enkele generatoren. Daarna reden we met hem naar de kerk, waar Olexander pastor is en waar we kunnen overnachten. Het was heerlijk om ons weer eens lekker de kunnen douchen en in een echt bed te kunnen slapen. We moesten wel opschieten, want over een half uurtje zou de stroom eraf gaan. De mensen hebben slecht 5 uur stroom per dag, als het meezit. Als je naar buiten kijkt, zie je bij de flats slechts enkele lichten branden en dat zijn de mensen die een generator hebben en de anderen zitten in het donker en de kou.
Olexander nam ons die avond mee naar het centrum van de stad over donkere onverlichte straten met grote gaten. We gingen eten in een groot restaurant waar het binnen feest was van jewelste alsof er helemaal geen oorlog is in Ukraïne, maar Olexander verklaarde dat de mensen anders gaan huilen en dan hebben de Russen het zoals ze graag willen.
Die nacht ging ook enkele keren het luchtalarm af en er was in de verte afweergeschut te horen, maar gelukkig is er bij ons niets gebeurd. De volgende dag naar Garkiv hadden we ook niets aan de navigatie, omdat het signaal door de Ukraïners wordt verstoord om te voorkomen dat de Russisch drone’s de weg kunnen vinden naar hun doel. In Garkiv hadden we afgesproken met Andrej, die ons bij een tankstation opwacht. Wel weer een hele tour, want de weg was slecht, heel slecht. Bij Andrej hebben we de andere helft van de lading gelost. Tijdens het lossen ging weer het luchtalarm af en waren er drone’s gesignaleerd, maar iedereen ging gewoon door met lossen. Daarna werden we meegenomen langs plekken in de stad, die door de Russen zijn gebombardeerd. Flatgebouwen, scholen en diverse fabrieken waarbij veel mensen zijn omgekomen. We zijn tot 25 km. van de Russen (het front) geweest. Je kon het op straat wel zien want op elke kilometer stond wel een voertuig met groot een wapen achterop en aan de vele controleposten. Na het lossen van de lading zijn we teruggereden naar het ‘veilige’ Poltava
Onderweg zagen we bij een pleintje in het dorpje Valkir honderden grote borden opgesteld staan met daarop foto’s, de namen en gegevens van de reeds omgekomen militairen. Sommige soldaten niet ouder dan 20 jaar. We hebben de foto’s bekeken werden er stil van. Terug in Poltava was er een kerkdienst voor de vrouwen en kinderen wiens mannen en vaders dienen in het leger of reeds omgekomen zijn.
Wel was het mooi om te zien, dat de door ons meegebracht goederen al in hun kerstpakketten zitten. De volgende ochtend vertelde Olexander, dat nog twee helikoters boven de stad een aantal drone’s hebben neergehaald. Wij hebben wel het alarm gehoord maar niet de helikopters. Misschien maar goed ook.
De terugreis naar Kyjev verliep redelijk goed wel moest ik een keer krachtig op de rem, omdat er een oude vrouw in het donker midden op de straat liep. En zo moet je altijd alert blijven want er kan altijd iets gebeuren. Hoewel het winterweer was, natte sneeuw, ijs, gladheid, alles wit verliep de terugreis naar Kyiev redelijk goed. In Irkum, een voorstadje van Kyiev, hebben we de nacht doorgebracht in een gastenverblijf van de lokale kerk die met de stichting ‘Hope4Ukraïne’ samenwerkt. Daar trof ik, Erik, nog een paar mensen, die ik nog van de vorige tocht kende.
Terug aan de grens met Polen, hadden we direct al oponthoud de weg stond vol met wachtende trucks en toen begon het eindeloze wachten, wachten, wachten. Oprijden, stoppen, weer wachten van hokje naar hokje met de documenten hebben we daar 5 uur gestaan tot we uiteindelijk helemaal vrij de grens over waren.
Leve de Vrijheid hebben we tegen elkaar gezegd. Gas erop op links en door…….. 2 minuten later was het blauw in de spiegel en moesten we stoppen. Even niet goed opgelet met een boete van € 95.00 tot gevolg.
Op de foto, de kaart van Oraïne ziet u waar we geweest zijn. Bij de zwarte punt is Kyjev – de groene punten daar hebben goederen afgeleverd. Niet ver van het front op 25 km. afstand.
Op de laatste etappe gebeurde niets bijzonders. We waren blij weer gezond thuis te zijn gekomenen na deze bijzondere belevenis.
Maar onze gedachten gaan ook uit de Oekraïners die we achter hebben gelaten.
Deze week zongen we nog ‘Vrede op Aarde’ na 2 weken verblijf in een oorlogsgebied. Erik:’ik vond het erg dubbel om het zo te ervaren’. Aan de ene kant was het heftig in Oekraïne te zijn en te ervaren wat we daar meemaakten, maar aan de andere kant ben ik heel dankbaar, dat ik goederen heb mogen brengen en dankbaar voor alle gebeden en steun die ik heb mogen ontvangen.
Ik heb daarin gemerkt hoe God voor ons zorgt en ben heel dankbaar voor alles wat ik heb.
Erik Pennings
