Om de week komen we met een kleine groep zangers naar de Werenfriduskerk.
Terwijl wij de trap opklimmen naar de koorzolder, zoeken zo’n 15 mensen hun plekje in de banken.
Tijdens dit moment van samenzijn,’n klein half uurtje maar, 'zingen, bidden en luisteren we samen naar Gods woord.'
En na afloop natuurlijk samen koffie drinken. Een fijn moment, een rustpuntje in de week.
En altijd, net voor het eind, krijgen we een gedachte mee. Vaak in de vorm van een gedicht.
Die van vanochtend willen we graag met iederéén delen:
Vastentijd
Veertig dagen vastentijd,
Niks geen onverschilligheid,
Tijd die je gebruiken kunt
Als een rust- en nadenkpunt .
Alles nagaan, even stilstaan
Bij de dingen die je doet;
Wat kon beter? Wat gaat goed?
En wat wil ik voortaan kwijt?
Veertig dagen vastentijd.
Minder rennen niet zo druk.
Even denken aan geluk:
’t Steunpunt voor een ander zijn,
In het groot of in het klein.
Voor een ander in de weer:
Doe ik minder heb jij meer!
Veertig dagen Vastentijd,
Tijd die je gebruiken kunt
Als een rust- en nadenkpunt.
Veertig dagen alle tijd
Voor een ander, wereldwijd.
